Burgemeester Céline Blom gaf een nieuwjaarstoespraak,
Nieuwjaarstoespraak burgemeester Blom d.d. 5 januari 2026
Dames en heren. Hartelijk welkom op de gemeentelijke nieuwjaarsreceptie. Wat fijn dat u gehoor hebt gegeven aan onze uitnodiging om gezamenlijk het nieuwe jaar te starten, deze keer in het dorpshuis van Hulshorst.
De jaarwisseling is in onze gemeente opnieuw zonder noemenswaardige problemen verlopen. Dank hiervoor aan onze inwoners, de hulpdiensten en de organisaties die daar aan hebben bijgedra-gen.
Het jaar 2026 is begonnen. We wensen elkaar het beste, gelukkig nieuwjaar, of veel heil en zegen. Sommigen hebben goede voornemens. Anderen juist niet. De jaarwisseling is een moment van terugblikken, maar vooral van vooruitkijken.
Terugkijkend op het afgelopen jaar zou ik voor onze kernen Vierhouten, Hulshorst, Elspeet en Nunspeet veel mooie en goede dingen kunnen noemen. Maar dat ga ik nu niet doen.
Op de avond van 22 december stond Nunspeet even stil…. Een noodlottig ongeval, waarbij veel toeschouwers van de lichtjestour direct en indirect werden getroffen.
Onze samenleving werd diep geraakt. Voor veel inwoners van Nunspeet zal 22 december nooit meer hetzelfde zijn. In de dagen na het ongeval heb ik gemerkt hoe groot de impact op de Nun-speetse samenleving is geweest, en nog steeds is. Als gemeente hebben we geprobeerd allen die geraakt zijn zo goed mogelijk te ondersteunen en bij te staan in deze moeilijke periode.
Onze gedachten gaan uit naar de nabestaanden van het overleden slachtoffer. Hun leven is onherroepelijk veranderd. Ik wens hen, namens ons allemaal, alle kracht toe om dit verlies te dragen.
Ook de gewonden, hun families en vrienden leven met de gevolgen van die ene dag. Dat geldt ook voor de bestuurster. Ik heb haar opgezocht en ook met haar het verdriet en de zorgen gedeeld.
Deze tragedie raakt velen. In Nunspeet kennen we elkaar. We komen elkaar tegen op straat, bij de voetbalvereniging, op school of in de supermarkt. Het ongeval laat diepe sporen na in onze samenleving en laat zien hoe kwetsbaar het leven is.
Tegelijkertijd heb ik in die moeilijke dagen iets anders gezien. Ik zag betrokkenheid. Medemenselijkheid. Mensen die elkaar opzochten, die hulp boden, die stil waren waar woorden niet volstonden. Hulpverleners die dag en nacht klaarstonden. Vrijwilligers en professionals die deden wat nodig was. Dat is Nunspeet. In tijden van nood staan we naast elkaar.
Terwijl we 2026 binnengaan, doen we dat met een gedeeld verdriet, maar ook met een gedeelde verantwoordelijkheid: om naar elkaar om te blijven zien. Om ruimte te geven aan verwerking en rouw. Om elkaar vast te houden, juist in moeilijke periodes.
Onze Koning verwoordde het zo mooi in zijn kersttoespraak: “Laten we zuinig zijn op wat ons verbindt. Onze democratie, onze rechtstaat, onze leefomgeving, onze vrijheid. En onze verantwoordelijkheid naar elkaar. Zonder gemeenschapszin waarin mensen naar elkaar omkijken, naar elkaar luisteren en elkaar steunen, gaat het niet”.
We leven in een tijd waarin het nieuws ons elke dag confronteert met zorgen. Oorlogen dichtbij en ver weg, klimaatverandering, polarisatie, de toekomst van ons land. Het kan voelen alsof de wereld zwaarder op onze schouders rust dan ooit tevoren.
En laten we eerlijk zijn: die zorgen zijn echt. Ze verdienen aandacht en actie. Het is -zeker nu – niet voor iedereen gemakkelijk. Maar vertrouwen en positief denken hebben we nodig. Niet als naïeve ontkenning van problemen, maar als bewuste keuze om hoop, veerkracht en vertrouwen centraal te stellen.
Kijk om u heen, hier in onze gemeente. Elke dag zie ik hier voorbeelden van. Vrijwilligers die klaarstaan voor een buur in nood. Ondernemers die blijven investeren, ondanks onzekerheid. Jongeren die zich uitspreken voor een eerlijkere en duurzamere toekomst. Zorgverleners, leraren, hulpdiensten die iedere dag opnieuw hun mouwen opstropen om het goede te doen voor jong en oud. Dat is de kracht van een positieve houding: ze zet aan tot handelen. Ze verbindt mensen. Ze geeft energie waar moed dreigt te verdwijnen.
Als burgemeester geloof ik dat de toon die wij met elkaar zetten, er-toe doet. Woorden hebben kracht. Gedachten hebben richting. Wanneer we alleen spreken in termen van crisis en conflict, verliezen we het zicht op mogelijkheden. Maar wanneer we ook ruimte maken voor vertrouwen, creativiteit en solidariteit, openen we de deur naar oplossingen.
Dat begint in het kleine, hoe we elkaar begroeten. In hoe we luisteren, zelfs wanneer we het oneens zijn. In hoe we onze kinderen leren dat fouten geen einde zijn, maar een begin van groei. En ja, het begint ook in hoe we omgaan met nieuws en sociale media: kritisch, maar niet cynisch; betrokken, maar niet verbitterd.
Laat ons daarom kiezen voor een houding die niet wegkijkt, maar vooruitkijkt. Die niet verdeelt, maar verbindt. Die niet vastloopt in wat misgaat, maar bouwt aan wat beter kan. Samen kunnen we de wereld niet in één dag veranderen. Maar samen kunnen we wel elke dag het verschil maken – hier, in onze straat, onze wijk, onze gemeente. En geloof me: dat verschil telt.
In deze tijden van zorgen en onzekerheid wordt vaak het woord zelfredzaamheid gebruikt. Ook vanuit de overheid in het kader van de Denk Vooruitcampagne, weet u nog, het belang van een noodpakket? Ik gebruik liever het woord samenredzaamheid. Samenredzaamheid betekent dat we het niet alleen doen. Het gaat over omzien naar elkaar. Over buren die een helpende hand bieden, vrijwilligers die zich inzetten voor een ander, verenigingen die mensen samenbrengen en professionals die samenwerken met inwoners. Het is de kracht van een gemeenschap waarin iedereen ertoe doet.
Als gemeente geloven wij in die kracht. Onze rol is niet om alles over te nemen, maar om te faciliteren, verbinden en mogelijk te maken. We willen ruimte geven aan ideeën van inwoners, samenwerken met maatschappelijke organisaties en drempels wegnemen waar dat kan. Samenredzaamheid groeit namelijk niet door regels alleen, maar door vertrouwen.
Tegelijkertijd moeten we eerlijk zijn. Niet iedereen kan altijd zelf of samen alles oplossen. Voor mensen die het écht niet redden, blijft goede ondersteuning essentieel. Samenredzaamheid is geen vervanging van zorg, maar een aanvulling. Het is maatwerk, met oog voor kwetsbaarheid én talent.
Het herdenkingsjaar 80 jaar vrijheid is voorbij. We zien terug op een mooi jaar waarin we op diverse plaatsen en diverse momenten hebben stilgestaan bij het thema vrede en vrijheid.
De grote belangstelling voor de diverse activiteiten raakt mij. Juist in een periode waarin op diverse plaatsen in de wereld – en ook in Europa – het oorlogsgeweld veel slachtoffers maakt en vluchtelingenstromen niet stoppen staan wij hand in hand voor vrede en vrijheid. Dat blijven we doen!
Vorig jaar hebben we onze democratische plicht vervuld, we zijn naar de stembus geweest en hebben een nieuwe Tweede Kamer gekozen. Op 18 maart mogen we weer naar de stembus. We kiezen onze gemeentelijke volksvertegenwoordigers, een nieuwe gemeenteraad.
De gemeenteraad is de plek waar de stem van onze inwoners samenkomt. Waar ideeën, zorgen en ambities uit alle wijken en dorpen worden vertaald naar beleid en besluiten. Raadsleden doen dat uit betrokkenheid bij onze gemeenschap. Vaak naast een baan, een gezin en andere verantwoordelijkheden. Dat verdient respect en waardering.
Het werk van de raad is niet altijd eenvoudig. Besluiten gaan over schaarse middelen, lastige afwegingen en soms botsende belangen. Juist daarin ligt de kracht van de gemeenteraad: het open debat, het stellen van kritische vragen en het zoeken naar evenwichtige oplossingen. Meningsverschillen horen daarbij. Ze zijn geen zwakte, maar een teken van een levende democratie. En ik benadruk het nog maar eens, gemeenteraadsleden moeten soms moeilijke afwegingen maken in complexe onderwerpen, maar doen dat altijd in het algemeen belang. Dat betekent soms strijdigheid met een individueel belang.
En dan onze economie. Wij kijken terug op een jaar waarin de economie van Nunspeet veerkracht heeft getoond. In 2025 zagen we hoe onze lokale ondernemers, van mkb tot toeristische bedrijven op de Veluwe, zich bleven aanpassen aan veranderende omstandigheden. Investeringen in duurzaamheid, woningbouw en bereikbaarheid gaven vertrouwen en zorgden voor nieuwe banen (momenteel 14.740) en bedrijven (momenteel 3.130). Zo werden er 3 bedrijfskavels op de bedrijventerreinen De Kolk in Nunspeet en 14 bedrijfskavels op de Bedrijvenstrip in Elspeet uitgegeven door de gemeente.
Tegelijk waren er uitdagingen: stijgende kosten en krapte op de arbeidsmarkt vroegen om samenwerking en creativiteit. In de samenwerking met de Kop van de Veluwegemeenten werd onder andere een economische monitor opgeleverd die een beeld schetst van onze lokale en regionale economie. Met deze monitor wordt gewerkt aan verbeteringen in onder andere een gezamenlijk jaarplan Economie.
We zien dat het aantal inwoners met een gemeentelijke bijstandsuitkering in 2025 licht is toegenomen. Tegelijkertijd zien we wel relatief meer jongeren instromen in de bijstand. Aan de andere kant zien we het aantal inwoners die langdurig bijstand ontvangen iets afnemen. Het aantal werklozen in onze gemeente is met 5 gedaald en bedraagt nu 174.
In 2025 hebben we samen gekeken naar hoe het centrum van Nunspeet aantrekkelijk en toekomstbestendig blijft en hoe er beter samengewerkt kan worden. We gaan de mogelijkheden van een bedrijveninvesteringszone (BIZ) verder onderzoeken. De komende tijd werken we dit plan uit, samen met ondernemers en vastgoedeigenaren. Deze samenwerkingen - tussen ondernemers, inwoners en gemeente - zijn onze kracht. Samen blijven we bouwen aan een sterke, duurzame en inclusieve economie voor Nunspeet.
Wat het aantal inwoners betreft, in het afgelopen jaar is het aantal inwoners met 300 toegenomen tot 29.673. Het aantal woningen in de gemeente is het afgelopen jaar met 80 toegenomen en be-draagt nu 11.902.
Ten slotte. Het werk aan de stationsomgeving nadert de voltooiing. De afgelopen jaren is er door velen hard gewerkt aan een nieuwe, veilige en aantrekkelijke stationsomgeving, met twee afzonderlijke onderdoorgangen.
Ondanks momenten van overlast en omleidingen proefde ik tijdens het hele bouwproces een groot draagvlak. Iedereen snapt dat het een complexe en veelomvattende klus is, maar dat het eindresultaat telt. En daar zijn we best trots op. Eind maart hopen we het project officieel te kunnen afronden.
We staan aan de start van een nieuw jaar. Een jaar met voor iedereen weer nieuwe mogelijkheden, uitdagingen maar ook kansen. Laten we die, ieder op zijn of haar plek in de Nunspeetse samenleving benutten, omzien naar elkaar en vooral de verbinding zoeken. Als gemeente zullen we waar nodig en mogelijk ondersteuning bieden!
Ik sluit elk jaar mijn nieuwjaarstoespraak af met de gelukwensen voor iedereen in het nieuwe jaar. Gezien de gebeurtenissen in de afgelopen dagen wil ik anders afsluiten. Na het ongeval is het aantal reacties en steunbetuigingen – met name via de diverse social media- enorm.
Ik werd geraakt door een bericht van een inwoonster uit Nunspeet, zij heeft een gedicht gemaakt. Een gedicht met een oproep: “We kunnen de wereld niet veranderen, ook Nederland niet. Maar we kunnen wel bij ons eigen dorp beginnen. Er voor elkaar zijn, hulp bieden, aan iemand vragen ”Hoe gaat het met je?”. Het gedicht heet ‘Wij dragen dit samen’.
Maandagavond, lichtjes aan,
Verwachtingen langs de route
Tot alles even stilviel
En ons dorp de adem inhield.
We voelden het in ons hart
Dit raakt ons, dit is van ons
Want in Nunspeet lopen we samen,
Kennen we gezichten, voelen we pijn.
Nu zoeken we woorden,
Maar vinden vooral elkaar.
Een hand op een schouder
Een blik die zegt: ik zie je
Laat ons licht zijn waar het donker werd
Warmte waar de schrik nog zit
Laten we omkijken, blijven dragen
Met liefde, met aandacht, met tijd
Wij zijn Nunspeet
En niemand hoeft hier alleen te staan.
Ik wens u – mede namens het gemeentebestuur – in welke omstandigheden u ook verkeert - een jaar toe waarin we de kracht vinden om in verbondenheid en hoop samen verder te gaan.
